Dankbaarheid | ik durfde niet …

Roy en Marieke verwachten hun eerste baby als Marieke plotseling enorm veel pijn in haar buik krijgt. Na dagen van veel pijn en zorgen blijkt er iets ernstigs mis te zijn met haar baarmoeder.

Roy: “Marieke is 22 weken zwanger als ze op een dag ineens enorme buikpijn krijgt. De verloskundige vermoedt een blaasontsteking en dus krijgt Marieke een kuurtje. Heel even lijkt het te werken, maar al snel wordt de pijn weer ondragelijk. Met flinke pijn worstelt Marieke zich door de dagen heen. Tot ik op een dag thuis kom en Marieke aangeeft dat ze het niet meer uithoudt. Gelukkig worden we doorgestuurd naar het ziekenhuis. Maar al in de auto raakt Marieke buiten bewustzijn en begint ze over haar hele lijf te trillen. Ik schrik en bel 112. ‘Zie je het hoofdje al?’, vragen ze aan de telefoon. Ik, inmiddels toch wel wat in paniek: ‘Nee, ze is nog maar 22 weken zwanger, zo erg is het niet!’. Maar als de ambulancebroeders Marieke zien, schrikken ze enorm.

Scheur
Eenmaal in het ziekenhuis is de bloeddruk van Marieke zo laag, dat voor haar leven wordt gevreesd. Na onderzoek blijkt dat heel de bovenkant van haar buik vol zit met bloed door een scheur in haar baarmoeder. Als de artsen niks doen, overlijden Marieke en ons kindje, en dus wordt Marieke geopereerd. Als ze naar de operatiekamer wordt gereden en we van elkaar afscheid moeten nemen zegt Marieke tegen mij: ‘Roy, je moet gaan bidden, want ik kan het niet.’

De artsen maakten een snee in haar buik en hebben de baarmoeder met het kindje eruit gehaald. Vervolgens hebben ze deze compleet op Mariekes buik gelegd. Ze vonden de scheur en ‘lijmden’ deze met weefsel. Daarna hebben ze de baarmoeder met ons kindje weer in de buik teruggeplaatst. Een bijzondere en unieke operatie, die bijna nooit wordt uitgevoerd.

‘Slimme dokter’
Veel mensen hebben ons gevraagd hoe dit heeft kunnen gebeuren. De artsen hebben uitgelegd dat Marieke als jonge vrouw waarschijnlijk eens een ontsteking aan haar baarmoeder heeft gehad en dat zich daar littekenweefsel heeft gevormd. In de zwangerschap is de eierstok met de baarmoeder verkleefd geraakt en precies daar zat ook het littekenweefsel dat met het groeien van de baarmoeder is gaan scheuren. Heel uitzonderlijk, maar nog uitzonderlijker dat ze dit hebben kunnen plakken. Voor mij betekent dit dat er meer is geweest dan alleen een ‘slimme dokter’. Uiteindelijk, na wekenlang rustig aandoen, is onze gezonde dochter na 41 weken zwangerschap geboren.”

‘Ik voelde me verward, bang en in de steek gelaten’
Marieke: “Roy had gebeden en zijn gebed was verhoord, maar ik voelde me verward, bang en in de steek gelaten. Op het moment dat ik uit de narcose bijkwam, durfde ik niet te vragen naar ons kindje. Ik was blij dat de pijn weg was, maar in mijn hoofd betekende een operatie dat ons kindje weggehaald was. Hoewel ik hoorde dat het niet zo was, kon ik heel moeilijk omschakelen. Al snel bleek dat ik door de situatie een posttraumatische stresssyndroom heb ontwikkeld. Ik kon me slecht concentreren en had steeds last van heel levendige flashbacks. Ik was apathisch en kwam depressief over. Maar met veel professionele hulp en mensen om ons heen voelde ik me steeds iets beter. Al zijn de zorgen wel tot het einde toe gebleven. Achteraf gezien past het gedicht van de voetstappen in het zand helemaal bij hoe ik me voelde. Ik dacht in het ziekenhuis, toen ik het niet meer uithield van de pijn, dat er niks gebeurde. Maar we werden gedragen door Hem.”

Marieke en Roy Sleutjes (beiden 27) zijn de ouders van Isa die op 8 september 2015 geboren is.

Het verhaal van Marieke en Roy maakt deel uit van een serie bijzondere zwangerschapsverhalen die in Eva 9 zijn gepubliceerd. Wil je die Eva opvragen, klik dan hier voor een een gratis proefnummer!

UA-61862711-1